Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μας κατά τις οποίες συνεχίζουμε να κάνουμε όσα πρέπει, χωρίς όμως να νιώθουμε πραγματικά παρόντες σε αυτά. Ξυπνάμε, εργαζόμαστε, συναντάμε ανθρώπους και φροντίζουμε τις υποχρεώσεις μας. Κι όμως, κάτι έχει αλλάξει. Μπορεί να μην υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο γεγονός που να εξηγεί αυτή την αλλαγή, υπάρχει όμως η αίσθηση ότι κάτι μέσα μας χρειάζεται περισσότερη προσοχή.
Δεν είναι πάντα εύκολο να καταλάβουμε τι μας συμβαίνει. Μπορεί να αποδώσουμε όσα νιώθουμε στην κούραση, στην πίεση, στην καθημερινότητα ή σε μια περίοδο που «θα περάσει». Κάποιες φορές πράγματι περνά. Άλλες φορές, όμως, αυτά τα συναισθήματα επιμένουν και αρχίζουν να επηρεάζουν τον ύπνο, τις σχέσεις, την εργασία ή το ενδιαφέρον μας για πράγματα που μέχρι πρότινος είχαν σημασία.
Τα δεδομένα δείχνουν πόσο συχνά οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με τέτοιες εμπειρίες. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι παγκοσμίως ζουν με κάποια ψυχική διαταραχή. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σημαντικό ποσοστό των πολιτών αναφέρει ότι αντιμετωπίζει συναισθηματικές ή ψυχοκοινωνικές δυσκολίες.
Στην Ελλάδα, τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν επίσης σημαντική επιβάρυνση της ψυχικής υγείας. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε άνθρωπος που βιώνει άγχος, θλίψη ή ψυχική κόπωση έχει κάποια ψυχική διαταραχή. Σημαίνει, όμως, ότι αυτά τα συναισθήματα αποτελούν μέρος της ζωής πολλών ανθρώπων και μπορούν να επηρεάσουν ουσιαστικά την καθημερινότητά τους.
Κι όμως, δεν είναι πάντα εύκολο να παραδεχτούμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Μπορεί να νιώθουμε φόβο, ενοχή ή ντροπή. Μπορεί ακόμη να αισθανόμαστε την ανάγκη να συνεχίσουμε να λειτουργούμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Έχουμε μάθει, άλλωστε, να φροντίζουμε τους άλλους και συχνά δυσκολευόμαστε να δείξουμε την ίδια προσοχή στον εαυτό μας.
Η ψυχική υγεία δεν αφορά μόνο την απουσία μιας ψυχικής διαταραχής. Αφορά και τη δυνατότητα να κατανοούμε τι μας συμβαίνει, να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες μας και να αναζητούμε βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε.
Η 10η Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, αποτελεί μια αφορμή να μιλήσουμε περισσότερο γι’ αυτά. Όχι μόνο για τις σοβαρές ψυχικές διαταραχές, αλλά και για τις πιο σιωπηλές στιγμές, όταν κάτι μέσα μας ζητά την προσοχή μας.
Πόσο εύκολα ακούμε αυτό που μας συμβαίνει, πριν χρειαστεί να γίνει πιο έντονο για να του δώσουμε σημασία;
