Τι είναι τελικά αυτό που μας κάνει να σταθούμε σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο; Τι είναι αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει ανάμεσα σε τόσους άλλους, ακόμη κι όταν δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τι μας τράβηξε κοντά του;
Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στον άλλον. Βρίσκεται σε αυτό που συμβαίνει μέσα μας, αλλά και σε αυτό που δημιουργείται ανάμεσά μας.
Όταν γνωρίζουμε έναν άνθρωπο, δεν συναντάμε μόνο αυτό που πραγματικά είναι. Συναντάμε και αυτό που φανταζόμαστε ότι είναι: τον τρόπο που πιστεύουμε ότι θα μας φερθεί, όσα φανταζόμαστε ότι μπορεί να μας προσφέρει και την εικόνα που σχηματίζουμε για τη ζωή μας μαζί του.
Κάποιες φορές ερωτευόμαστε έναν άνθρωπο, αλλά μαζί του ερωτευόμαστε και μια πιθανότητα. Την πιθανότητα να αγαπηθούμε όπως θα θέλαμε, να νιώσουμε ξεχωριστοί, να αισθανθούμε ασφαλείς ή να μοιραστούμε κάτι που μέχρι τότε μας έλειπε.
Η σχέση, όμως, δεν χτίζεται μόνο από όσα φανταζόμαστε. Χτίζεται από όσα συμβαίνουν πραγματικά ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Από τον τρόπο που ο ένας πλησιάζει τον άλλον, από το αν υπάρχει ανταπόκριση και από το αν η επιθυμία του ενός συναντά την επιθυμία του άλλου.
Μπορεί να μας ελκύει κάποιος πολύ, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να δημιουργηθεί μια σχέση. Χρειάζεται να υπάρχει και αμοιβαιότητα. Να νιώθουμε ότι δεν κινούμαστε μόνο εμείς προς τον άλλον, αλλά ότι και ο άλλος κινείται προς εμάς. Ότι μας βλέπει, μας ακούει, μας επιθυμεί και θέλει να γνωρίσει αυτό που είμαστε.
Η αμοιβαιότητα δεν σημαίνει ότι δύο άνθρωποι αισθάνονται ή εκφράζονται με τον ίδιο τρόπο. Σημαίνει ότι υπάρχει χώρος και για τους δύο και ότι η σχέση δεν στηρίζεται μόνο στην προσπάθεια ή την προσαρμογή του ενός.
Παίζει ρόλο και η οικειότητα. Μερικές φορές αισθανόμαστε έλξη για ανθρώπους που μας είναι, με έναν παράξενο τρόπο, γνώριμοι. Ο τρόπος που έχουμε μάθει να σχετιζόμαστε μπορεί να επηρεάζει το ποιον πλησιάζουμε.
Γι’ αυτό η επιλογή συντρόφου δεν είναι μια απλή λίστα χαρακτηριστικών. Δεν επιλέγουμε μόνο με βάση το ποιος είναι ο άλλος σημαντικό ρόλο παίζει και το πώς νιώθουμε εμείς μαζί του, αλλά και το πώς νιώθει εκείνος μαζί μας.
Δεν έχει σημασία μόνο «τι μου αρέσει σε εκείνον;». Έχει σημασία και το πώς νιώθω μαζί του, τι μου προκαλεί η παρουσία του και τι δημιουργείται ανάμεσά μας όταν είμαστε πραγματικά μαζί.
Ο άνθρωπος που επιλέγουμε δεν είναι μόνο εκείνος που αγγίζει μια δική μας ανάγκη ή επιθυμία. Είναι και εκείνος με τον οποίο μπορεί να δημιουργηθεί ένας κοινός χώρος, όπου και οι δύο μπορούν να πλησιάσουν, να δώσουν, να πάρουν και να παραμείνουν ο εαυτός τους.
Αυτό που μας ελκύει σε έναν άνθρωπο δεν αφορά μόνο αυτό που βλέπουμε σε εκείνον, αλλά και όσα η παρουσία του ενεργοποιεί μέσα μας, επιθυμίες, φαντασιώσεις και ανάγκες που μπορεί να υπήρχαν πριν ακόμη τον γνωρίσουμε.
