Τι μπορεί να μας κάνει, κάποια στιγμή, να θελήσουμε να ταξιδέψουμε μόνοι;
Για κάποιους, είναι η ελευθερία να αποφασίζουν οι ίδιοι πού θα πάνε, πότε θα φύγουν και τι θα κάνουν. Για άλλους, είναι η ανάγκη να απομακρυνθούν για λίγο από την καθημερινότητα, αφήνοντας πίσω γνώριμα πρόσωπα, υποχρεώσεις και ρόλους.
Κάποιες φορές, ίσως να μην είναι εύκολο να ξεχωρίσουμε τι ακριβώς μας οδήγησε στην αναχώρηση.
Το solo travel μπορεί να είναι κάτι περισσότερο από μια ταξιδιωτική επιλογή. Όταν απομακρυνόμαστε από το οικείο, απομακρυνόμαστε προσωρινά και από όσα έχουμε συνηθίσει να είμαστε: από τη δουλειά, την οικογένεια, τη σχέση, την παρέα μας· από τους Άλλους που έχουν ήδη σχηματίσει μια εικόνα για εμάς.
Ξαφνικά βρισκόμαστε σε έναν τόπο όπου κανείς δεν μας γνωρίζει. Αυτή η συνθήκη μπορεί να είναι απελευθερωτική. Μπορεί, όμως, να μας φέρει και πιο κοντά σε πλευρές του Εαυτού που δεν έχουμε ακόμη γνωρίσει καλά.
Υπάρχει κάτι όμορφο στο να ταξιδεύεις και να ακολουθείς τον δικό σου ρυθμό: να αλλάζεις σχέδιο την τελευταία στιγμή, να σταματάς κάπου επειδή κάτι σε κράτησε εκεί ή απλώς να περπατάς χωρίς να ξέρεις πού θα καταλήξεις.
Ωστόσο, η επιθυμία να φύγουμε δεν αφορά πάντα μόνο την ελευθερία. Μπορεί να εκφράζει και την ανάγκη να πάρουμε απόσταση από κάτι: μια δύσκολη περίοδο, μια σχέση, μια καθημερινότητα που μας έχει κουράσει ή μια ζωή που δεν μας ταιριάζει πια.
Αυτό δεν σημαίνει πως όποιος ταξιδεύει μόνος προσπαθεί να ξεφύγει. Η ανάγκη να απομακρυνθούμε από κάτι μπορεί να συνυπάρχει με την επιθυμία να αναζητήσουμε κάτι καινούργιο.
Μέσα από αυτή την απόσταση από το οικείο, ερχόμαστε αναπόφευκτα πιο κοντά και στη δική μας συντροφιά.
Το να ταξιδεύουμε μόνοι δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αισθανόμαστε μόνοι. Μπορεί να απολαμβάνουμε τον χρόνο μας, να κινούμαστε με τον δικό μας ρυθμό και να ανακαλύπτουμε πως η σιωπή δεν χρειάζεται πάντα να γεμίσει.
Μπορεί, βέβαια, να συμβεί και το αντίθετο: να αρχίσουμε να αναζητούμε την παρουσία των Άλλων. Να πιάσουμε κουβέντα με έναν άγνωστο στο τρένο, να γνωρίσουμε κάποιον στο ξενοδοχείο ή να μοιραστούμε ένα τραπέζι με έναν άνθρωπο που, υπό άλλες συνθήκες, ίσως να μη συναντούσαμε ποτέ.
Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο σε αυτές τις τυχαίες γνωριμίες. Όταν ο Άλλος δεν γνωρίζει την ιστορία μας ούτε έχει ήδη σχηματίσει μια εικόνα για εμάς, μπορεί να ανοίγεται ένας διαφορετικός χώρος επικοινωνίας. Ίσως τότε να μιλήσουμε διαφορετικά, να αφεθούμε περισσότερο ή να αφήσουμε να φανεί μια πλευρά μας που στην καθημερινότητα μένει συχνά στο περιθώριο.
Και κάπου εδώ αναδύεται ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ερωτήματα του solo travel: ποιος είμαι όταν κανείς γύρω μου δεν έχει ήδη σχηματίσει μια εικόνα για μένα;
Μακριά από το σπίτι, δεν ανακαλύπτουμε ξαφνικά έναν «αληθινό» Εαυτό που παρέμενε κρυμμένος. Μπορεί, όμως, να αποκτήσουμε τον χώρο να κινηθούμε διαφορετικά: να δοκιμάσουμε, να αλλάξουμε γνώμη, να κάνουμε κάτι που συνήθως δεν θα τολμούσαμε. Μέσα από αυτές τις μικρές επιλογές, ίσως γνωρίσουμε πλευρές του Εαυτού που η καθημερινότητα δεν αφήνει εύκολα να φανούν.
Για λίγο αφήνουμε πίσω τον τόπο, τους ανθρώπους και τους ρόλους που μας είναι γνώριμοι. Βρισκόμαστε σε ένα περιβάλλον όπου δεν χρειάζεται να ανταποκριθούμε σε μια ήδη διαμορφωμένη εικόνα για εμάς.
Και μέσα σε αυτή την απόσταση μπορεί να συναντήσουμε τον Εαυτό μας διαφορετικά.
