«Μήπως υπερβάλλω; Δεν έχω και κάποιο τόσο σοβαρό πρόβλημα».
«Άλλοι άνθρωποι έχουν πολύ περισσότερα να αντιμετωπίσουν».
«Ίσως πρέπει πρώτα να προσπαθήσω μόνος μου».
Πολλοί άνθρωποι σκέφτονται την ψυχοθεραπεία με αυτόν τον τρόπο. Σαν να χρειάζεται να υπάρχει ένα πρόβλημα αρκετά μεγάλο για να δικαιολογεί την απόφαση τους να ξεκινήσουν.
Η ψυχοθεραπεία, όμως, δεν αφορά μόνο περιόδους έντονης δυσκολίας. Μπορεί να αφορά και κάτι λιγότερο ξεκάθαρo όπως τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους Άλλους ή με τον Εαυτό μας, μια αντίδραση που επαναλαμβάνεται ή μια δυσκολία που επιστρέφει, ακόμη κι όταν θα θέλαμε τα πράγματα να είναι διαφορετικά.
Μπορεί να παρατηρούμε ότι επιλέγουμε ξανά παρόμοιες σχέσεις, αντιδρούμε με τρόπους που αργότερα δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε ή αντιλαμβανόμαστε τι μας συμβαίνει, χωρίς όμως αυτό να αρκεί για να αλλάξουμε κάτι. Η κατανόηση δεν αρκεί πάντα για να αλλάξει αυτό που νιώθουμε.
Αυτό που επαναλαμβάνεται στη ζωή μας δεν είναι πάντα εύκολο να το εξηγήσουμε. Μπορεί να γνωρίζουμε τι συμβαίνει, αλλά να μην κατανοούμε πλήρως τι μας οδηγεί να αντιδρούμε με τον ίδιο τρόπο ή να επιστρέφουμε σε παρόμοιες σχέσεις. Επιθυμίες, φόβοι και εσωτερικές συγκρούσεις μπορούν να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τον Εαυτό και τους Άλλους, χωρίς να τα αναγνωρίζουμε πάντοτε συνειδητά.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε επανάληψη αποτελεί πρόβλημα ή ότι η ψυχοθεραπεία είναι απαραίτητη. Μπορεί, όμως, να γίνει ένας χώρος διερεύνησης όταν κάτι μας απασχολεί σταθερά και δυσκολευόμαστε να το κατανοήσουμε μόνοι μας.
Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε από πριν «τι έχουμε» για να ξεκινήσουμε. Η ψυχοθεραπεία δεν αρχίζει απαραίτητα με μια έτοιμη απάντηση. Αρχίζει συχνά με το ερώτημα «τι είναι αυτό που συνεχίζω να βιώνω, παρότι θα ήθελα να είναι διαφορετικό;»
