Νοσταλγώντας αυτό που ήμασταν: η σιωπηλή μετάβαση από τον νεαρό στον ώριμο Εαυτό
Υπάρχουν κάποιες συναντήσεις που δεν μένουν μόνο στο παρόν. Ανακινούν κάτι από το παρελθόν. Μια κουβέντα, ένα γνώριμο βλέμμα, και ξαφνικά επιστρέφεις, όχι μόνο σε στιγμές, αλλά σε μια ολόκληρη εκδοχή του Eαυτού σου.
«Θυμηθήκαμε όλα όσα κάναμε και όλα όσα ήμασταν.»
Και μαζί με αυτό, έρχεται εκείνη η αίσθηση των φοιτητικών ή και εφηβικών χρόνων. Η ανεμελιά, αλλά και κάτι περισσότερο, η ανάγκη να ρουφήξουμε τη ζωή. Να τα προλάβουμε όλα. Εμπειρίες, ανθρώπους, νύχτες, συναισθήματα. Υπήρχε μια αντοχή τότε σωματική και ψυχική και μια σχεδόν αυτονόητη πεποίθηση ότι «κάπως θα τα καταφέρουμε». Το «έλα μωρέ, εντάξει» δεν ήταν αδιαφορία. Ήταν τρόπος να συνεχίζουμε.
Σήμερα, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όχι απαραίτητα πιο δύσκολα, αλλά πιο συνειδητά. Εκεί που κάποτε προσπερνούσαμε, τώρα στεκόμαστε. Εκεί που δεν βλέπαμε τον κίνδυνο, τώρα τον αναγνωρίζουμε. Και αυτό δεν είναι ότι έχουμε λιγότερη αντοχή· είναι ότι έχουμε αποκτήσει περισσότερη επίγνωση.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη μετάβαση, συχνά υπάρχει και κάτι που δεν λέγεται εύκολα. Ένα αίσθημα απώλειας. Όχι μόνο για εκείνα που ζήσαμε, αλλά για εκείνο που ήμασταν. Για τον νεαρό ενήλικα που δεν είχε ακόμη πλήρη επίγνωση των ορίων, των ευθυνών, της φθοράς. Για εκείνη την ελαφρότητα που σήμερα δεν έρχεται τόσο αυθόρμητα.
Στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία, αυτό το συναίσθημα εμφανίζεται συχνά. Η ενηλικίωση δεν είναι μόνο εξέλιξη, είναι και ένας ήσυχος αποχωρισμός. Αφήνουμε πίσω μια εκδοχή του Εαυτού μας για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε μια άλλη. Και κάθε αποχωρισμός, ακόμη και ο πιο φυσικός, έχει μέσα του και λίγο πένθος.
Ίσως όμως αυτό που νοσταλγούμε δεν έχει χαθεί πραγματικά. Η ανάγκη να «ρουφήξουμε τη ζωή» δεν εξαφανίζεται, απλώς αλλάζει μορφή. Η αντοχή δεν φεύγει, γίνεται πιο επιλεκτική. Και η ανεμελιά μπορεί να επιστρέψει, όχι ως άγνοια, αλλά ως επιλογή.
Ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι να επιστρέψουμε στο τότε αλλά να δώσουμε Χώρο στο εδώ και τώρα για κομμάτια εκείνου του Εαυτού. Να κρατήσουμε τη ζωντάνια, χωρίς να αρνηθούμε την ωριμότητα. Να αναγνωρίσουμε την απώλεια, χωρίς να χάσουμε τη συνέχεια.
Γιατί μέσα μας συνυπάρχουν όλα όσα υπήρξαμε. Και ίσως η αληθινή ισορροπία βρίσκεται κάπου εκεί ,ανάμεσα σε αυτό που ήμασταν και σε αυτό που γινόμαστε.
