Η επιστροφή στη θεραπεία μετά τις καλοκαιρινές διακοπές δεν είναι πάντα εύκολη. Ύστερα από εβδομάδες χωρίς συνεδρία, η επιστροφή μπορεί να φέρει διαφορετικά, ακόμη και αντικρουόμενα συναισθήματα.
Για κάποιους υπάρχει ανακούφιση. Η καθημερινότητα ξαναβρίσκει τον ρυθμό της και μαζί της επιστρέφει εκείνος ο σταθερός χρόνος μέσα στην εβδομάδα που είναι αφιερωμένος αποκλειστικά στον εαυτό.
Για άλλους, η επιστροφή φέρνει αμηχανία. Σαν να έχει μεγαλώσει η απόσταση από όσα συζητούσαν πριν από τη διακοπή και να μην είναι πια εύκολο να βρουν από πού να αρχίσουν.
Υπάρχουν και εκείνοι που επιστρέφουν με θυμό.
Ο θυμός μπορεί να αφορά τη διακοπή, την απουσία, την αίσθηση ότι κάτι σημαντικό έμεινε στη μέση. Μπορεί να αφορά και τον ίδιο τον θεραπευτή. Όταν μια θεραπευτική σχέση διαρκεί χρόνια, δεν λείπει μόνο η συνεδρία ως διαδικασία. Μπορεί να λείψει ένας συγκεκριμένος άνθρωπος: η παρουσία του, ο τρόπος που ακούει, η αίσθηση ότι υπάρχει κάποιος που γνωρίζει ήδη ένα κομμάτι της ιστορίας μας.
Κάποιοι, πάλι, μπορεί να διαπιστώσουν κάτι δυσκολότερο να ειπωθεί: ότι δεν τους έλειψε καθόλου kαι αυτό έχει τη δική του σημασία.
Τι σημαίνει που δεν μου έλειψε; Ότι μπορώ να σταθώ περισσότερο μόνος μου; Ότι κάτι στη σχέση έχει αλλάξει; ότι η απουσία είναι πλέον περισσότερο ανεκτή;
Η διακοπή δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η θεραπεία σταματά. Κάτι από τη συνεδρία μπορεί να επιστρέψει στη σκέψη μας εβδομάδες αργότερα. Ένα γεγονός μπορεί να μας κάνει να αναρωτηθούμε τι θα λέγαμε στον θεραπευτή. Μπορεί να πιάσουμε τον εαυτό μας να φαντάζεται τι θα έλεγε εκείνος. Την ίδια στιγμή, μπορεί να υπάρξουν μέρες που δεν θα τον σκεφτούμε καθόλου.
Η παρουσία και η απουσία μπορούν να συνυπάρχουν. Όπως και η ανάγκη για τον άλλον με την ανάγκη να σταθούμε χωρίς αυτόν.
Γιατί η απουσία δεν είναι μόνο έλλειψη. Μπορεί να μας δείξει κάτι διαφορετικό για τη σχέση μας με τον θεραπευτή και με τον εαυτό μας όταν εκείνος δεν είναι παρών.
Η απουσία δεν εξαφανίζει τον θεραπευτή από τον ψυχικό μας χώρο. Μπορεί να επιστρέφει στη σκέψη μας ως κάποιος που μας λείπει, που μας θυμώνει, που θα θέλαμε να είναι εκεί ή από τον οποίο θέλουμε να απομακρυνθούμε.
Και κάποια στιγμή, η απουσία τελειώνει και όλα όσα συνέβησαν επιστρέφουν μαζί μας στη θεραπεία.
Η πρώτη συνεδρία μπορεί να έχει μέσα της όσα κουβαλήσαμε αυτό το διάστημα: όσα θέλουμε να πούμε, όσα δυσκολευόμαστε να αγγίξουμε, ακόμη και μια σιωπή που δεν ξέρουμε ακόμη τι σημαίνει.
Μπορεί να ξεκινήσει ακόμη και από μια φράση που δεν ξέραμε ότι είχαμε ανάγκη να πούμε:
«Δεν ξέρω τι να σου πω. Τόσο καιρό είχαμε να μιλήσουμε.»
