Για κάποιους ανθρώπους, η έναρξη των καλοκαιρινών διακοπών φέρνει σχεδόν αμέσως μια αίσθηση ανακούφισης. Για άλλους, όμως, οι πρώτες ημέρες μακριά από τη δουλειά και τις υποχρεώσεις μπορεί να είναι παράξενα δύσκολες. Το σώμα σταματά, αλλά το μυαλό συνεχίζει να τρέχει.
Όσο βρισκόμαστε μέσα στον ρυθμό της καθημερινότητας, υπάρχουν πράγματα που μας κρατούν διαρκώς απασχολημένους: εργασία, υποχρεώσεις, συναντήσεις, εκκρεμότητες. Η συνεχής κίνηση δεν αφήνει πάντα χώρο για να ακούσουμε τι συμβαίνει μέσα μας. Όταν, λοιπόν, ξαφνικά όλα ησυχάζουν, μπορεί να εμφανιστούν σκέψεις και συναισθήματα που είχαν μείνει στο περιθώριο.
Κάπως έτσι, οι διακοπές μπορεί να φέρουν στην επιφάνεια κούραση, ευερεθιστότητα, ανησυχία ή ακόμη και ένα αίσθημα κενού. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «δεν ξέρουμε να περνάμε καλά». Μερικές φορές σημαίνει απλώς ότι χρειαζόμαστε χρόνο για να μεταβούμε από την ένταση στην ξεκούραση.
Υπάρχει, επίσης, μια άλλη πίεση: η ιδέα ότι στις διακοπές πρέπει να είμαστε χαρούμενοι,να περάσουμε όμορφα, να αξιοποιήσουμε τον χρόνο, να κάνουμε πράγματα, να δημιουργήσουμε αναμνήσεις. Ακόμη και η ξεκούραση μπορεί να μετατραπεί σε μία ακόμη απαίτηση που πρέπει να εκπληρώσουμε.
Ίσως, όμως, οι διακοπές να μην χρειάζεται να είναι μια ακόμη περίοδος «σωστής» απόδοσης. Ίσως να είναι μια ευκαιρία να παρατηρήσουμε τι μας συμβαίνει όταν δεν χρειάζεται διαρκώς να προλαβαίνουμε κάτι.
Να κοιμηθούμε περισσότερο. Να βαρεθούμε. Να μην έχουμε σχέδιο για κάθε ώρα της ημέρας. Να αναγνωρίσουμε ότι μπορεί να χρειαζόμαστε χρόνο μέχρι να νιώσουμε πραγματικά ήρεμοι.
Η ξεκούραση δεν είναι ένας διακόπτης που πατάμε μόλις κλείσουμε τον υπολογιστή. Είναι μια διαδικασία. Και κάποιες φορές, για να μπορέσουμε πραγματικά να χαλαρώσουμε, χρειάζεται πρώτα να αντέξουμε για λίγο τη σιωπή που αφήνει πίσω της η καθημερινή ένταση.
Το πιο σημαντικό στις διακοπές δεν είναι το πόσο καλά θα περάσουμε, αλλά αν θα επιτρέψουμε στον Εαυτό μας, έστω για λίγο, να μην χρειάζεται να κάνει τίποτα και να απομακρυνθεί από τους ρόλους που καλείται καθημερινά να υπηρετεί.
